Tem 07 2010
Geçmişinden kaçan adam
Beni tam köşeyi dönecekken ve gecenin karanlığına karışacakken tanıdılar. Sanki bir cinayet işlemişcesine arkamda bıraktıklarımı öylece geride bırakmaktı tek arzum.. Yan tarafımdan büyük bir hışırtıyla binalar geçiyordu, gölgeleri yolumu karartıyordu o köhne sokakta. Hızlandırmıştım adımlarımı, tutmuştum nefesimi.. Üç beş adım daha atsam kimseler şahit olmayacaktı o yoldan benim geçtiğime. Ben ben olmayacaktım inkar edecektim geçmişi.
Kaçabilmekti o an tek düşündüğüm ve elimden gelen. Günlerce hazırlamıştım kendimi, her gece üzerime üzerime gelen duvarları kafamı vura vura itmiştim öteye.. Beynimde başkalarının kelimeleri bilardo oynarken o dar odada benim sesimin yankısı oynuyordu aynı oyunu. Ben sıkılmıştım artık oyunlardan. Ben yok olacaktım. Ben buhar olacaktım. Ben gidecektim buralardan. Yaşamın gerçekliğine arkamda hiçbir iz bırakmadan atacaktım kendimi. Gerçek acılar çekecek gerçek öykülerde kahraman olmayı deneyecektim. Hiç bir iz yoktu artık bedenimde.. Kusursuz bir cinayete kurban gitmiştim. Bu kaçış yeniden diyebilmek içindi bir yerlerde.
Kes dedim hesabı kes artık. Ruhum saklandığı küfenin içinden çıkacak ve yol kenarındaki bütün evlerin camlarına birer taş atacaktı eğer intikam duygum olsaydı içimde. Ama ben garip bir tebessümle atıyordum adımlarımı. Her adımımda biraz daha sırıtık bir hal alıyordu solgun yüzüm..
Bir yanlışlık olmasın güzelim? Vurdular mı beni tam köşeyi dönecekken iyi biliyor musun? Ben miydim o? Bana benzeyen bir adamdan bahsediyormuş gazeteler televizyonlar. Bak hayal mayal hatırlıyorum senin yüzünü, kesinlikle yanlışın olmalı. En son da tam olarak böyle gördüm gülen gözlerini..
Diplomamı sakladığım klasöre el attığımda.. O diplomanın fotokopisiyle askerlik şubesine gidecekken. Naif bir dille yazılmış bir mektup ve bir fotoğraf bulduğumda.. Düşünmeden açıp okudum mektubu. Ve resimdeki o yabancıya baktım uzun uzun. Bir zamanlar ruhum dediğim yabancıya.. “Gülüşün eklenir kimliğime” diyordu ya şair, beni onunla arar sorarlar sonra.. Bana eklenen ise kederindi, ve onunla arayıp sordular beni uzunca bir zaman.. Bulamadılar.. Çünkü ben dahil hiç kimse hissetmiyordu artık kanıksanmış kederini.
Ben o gün, o zifiri karanlıkta köşeyi dönendim, sokağın ortasında tam köşeyi dönecekken vurulup boylu boyunca yatanı ise hiç görmüşlüğüm olmadı.
Kumsallarda düşe kalka büyümüş küçük coçukların rüyasıdır bu. Her defasında,saatlerce daha büyüğünü ve daha güzelini yapma arzuları doğuştandır. O yaşlardaki yaradılıştan varolan tutkularını zamanla unuturlar. Yapıcı olmak,inşa etmek,emek sarfetmek ve sabretmek büyüdüklerinde garip bir sabırsızlığa dönüşür. Çünkü büyüdüklerinde oyunun kuralı değişmiştir. Dünyaları verseler değişmeyeceğimiz kumdan kalemiz artık hiçkimse için bir anlam ifade etmez. Size doğustan verilen tutkulu sevmeler, başarı için sonsuz denemeler, hırslarınız, umutlarınız büyükleriniz tarafından şekillendirilmiştir. Daha fazlasını yapabilecekken tüm yetenekleri köreltilmiş ve sıradanlaştırılmış,toplumda herhangi biri olmaya zorlanmıştır her birey. Ve bu sorgulanması gereken en büyük muammadır benim için.
